مقدمه: تنگی های تراشه به علت تروما، عفونت های تراشه، تومورهای بدخیم تراشه و بعد از لوله گذاری طولانی مدت (postintubation) یا تراکئوستومی طولانی مدت دیده می شود. به عقیده بسیاری از محققین رزکسیون و ترمیم مجدد تراشه به عنوان بهترین درمان تنگی های تراشه در اکثر مواقع محسوب می شود و بهترین نتایج هنگامی حاصل می شود، که این امر توسط جراح کار آزموده و با تجربه صورت گیرد. اما عارضه مهم جراحی تراشه، تنگی تراشه بعد از عمل می باشد که منجر به محدودیت هایی در جراحی مجدد می گردد. جایگاه استنت گذاری در درمان تنگی های تراشه به عنوان درمان جایگزین در بیمارانی که شرایط عمل جراحی بزرگ را ندارند و درمان اولیه در بیمارانی که دچار بدخیمی تراشه بوده و به علت درگیری المان های اطراف یا متاستاز دوردست غیر قابل عمل هستند، انتخاب می شود. هدف از این مطالعه بررسی نتایج استنت گذاری تراشه در بیمارستان ولی عصر (عج) تهران در فاصله مهر ماه 1381 تا مردادماه سال 1383 می باشد. روش کار: این مطالعه که به صورت آینده نگر بوده به بررسی نتایج استنت گذاری تراشه در بیمارانی که دارای تنگی تومورال غیر قابل عمل، یا دچار تنگی غیر تومورال (بعد از انتوباسیون طولانی) و یا به علت عارضه جراحی یا عدم تحمل جراحی بزرگ بوده اند، پرداخته است. استنت گذاری توسط برونکوسکوپی رژید و با استفاده از استنت سیلیکون (Polyflex with introducer system) صورت پذیرفته است. نتایج: 12 بیمار استنت گذاری شده (10 بیمار به علت ضایعات خوش خیم و 2 بیمار در زمینه بدخیمی) حداقل 6 ماه و حداکثر یکسال پیگیری شدند. متوسط سن بیماران 30 سال (حداقل 13 و حداکثر 53 سال) بوده است. 9 بیمار دچار تنگی بعد از لوله گذاری طولانی به علل مختلف بوده (75.4%) و یک مورد (8.4%) تنگی به علت استنشاق گاز شیمیایی و 2 مورد (16.6%) به علت تومور تیروئید مهاجم به تراشه و تومور آدنوکیستیک تراشه بوده است. طول تنگی بین دو تا پنج سانتیمتر بوده است. 4 مورد تنگی در 3/1 فوقانی میانی و 4 مورد 3/1 تحتانی قرار داشت. مهمترین اندیکاسیون گذاشتن استنت سابقه جراحی متعدد تراشه بوده است. شایعترین عارضه استنت گذاری نیز ایجاد نسج جوانه ای (58.1%) بوده و متوسط زمان باقی ماندن استنت 2 تا 6 ماه بوده است. شایعترین علت خروج استنت نیز ایجاد نسج جوانه ای بوده است (85%). 30% بیماران در زمینه بیماری خوش خیم از استنت گذاری نتیجه درمانی گرفتند و 10% به کمک استنت پس از بهبود وضعیت عمومی تحمل جراحی بزرگ را پیدا کردند. در زمینه بدخیمی یک بیمار به کمک استنت از مرگ حتمی نجات پیدا کرده و 3 ماه زنده ماند و بیمار دیگر نیز فرصت کافی برای انجام رادیوتراپی پیدا کرد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که در استنت گذاری در زمینه بیماری های خوش خیم در اکثریت بیماران ما پس از خارج کردن استنت، بیمار دچار عود علایم شده که نیاز به درمان آلترناتیو دیگری وجود دارد. این مسئله جایگاه استنت را در درمان بیماری های خوش خیم تا حدی زیر سوال می برد و شاید نتوان به استنت به عنوان یک درمان برای ضایعات خوش خیم نگاه کرد اما به نظر می رسد استفاده از استنت در زمینه بیماری های بدخیم، در مواقعی اندیکاسیون دارد که تنها آلترناتیو درمانی باشد و رل آن تایید شده است، و حسن دیگر آن در بدخیمی ها عدم نیاز به خروج آن می باشد.

سابقه و هدف: تومورهای تراشه و ضایعات غیر تومورال تراشه و حنجره می توانند به تدریج باعث مسدود شدن قسمت عمده ای از تراشه شوند. این تنگی ها که به مرور زمان شدیدتر خواهند شد، در ابتدا فاقد علایم واضح هستند. این مطالعه با هدف تعیین راهکارهای درمان این ضایعات، در فاصله سالهای 78-1373در بیمارستانهای مسیح دانشوری و شهید مدرس صورت گرفت. مواد و روش ها: تعداد 151 بیمار مبتلا به تنگی های تراشه و یا ناحیه ساب گلوت حنجره تحت بیهوشی عمومی و بدون استفاده از داروهای شل کننده عضلات و یا داروهای تضعیف کننده سیستم تنفسی، برونکوسکوپی rigid شده و تنگی مجرای هوایی در آنها دیلاته شد. اساس کار بیهوشی استفاده از استنشاق هالوتان با یا بدون بلوک موضعی شاخه داخلی عصب حنجره ای فوقانی بود. یافته ها: در همه بیماران ارزیابی برونکوسکوپیک مفید و قانع کننده بود. 80 بیمار قبل از بیهوشی دیسترس تنفسی شدید داشتند. در 77 نفر دیلاتاسیون به نحو موثری انجام شد و تنگی نفس آنها تسکین پیدا کرد. 8 نفر بعد از دیلاتاسیون باز هم در اتاق ریکاوری دچار دیسترس تنفسی بودند که با گذاشتن موقت لوله اندوتراکئال به مدت 4-1 روز درمان شدند. 3 نفر از بیماران حین برونکوسکوپی دچار هیپوکسمی شدید شدند که هر سه نفر آنها در همان جلسه تحت عمل جراحی برداشتن ناحیه تنگ شده تراشه و پیوند مجدد دو سر تراشه قرار گرفتند. از این سه نفر، دو نفر بهبودی کامل پیدا کردند ولی یک نفر از آنها دچار مرگ مغزی شد و بعد از سه هفته فوت کرد.  71بیمار قبل از عمل دیسترس تنفسی خفیف یا متوسط داشتند. همه آنها با موفقیت برونکوسکوپی شده و تنگی های تراشه یا حنجره دیلاته شد. عوارض قلبی در هیچ بیماری دیده نشد. 5 بیمار دچار افزایش ترشحات برونشی بعد از عمل شدند که با درمان آنتی بیوتیکی بهبودی پیدا کردند. نتیجه گیری و توصیه ها: انجام برونکوسکوپی و دیلاتاسیون در بیماران مبتلا به تنگی تراشه و حنجره از ویژگی های تکنیکی خاصی چه در زمینه بیهوش کردن بیمار و چه در زمینه روش برونکوسکوپی و دیلاتاسیون، برخوردار است. با توجه به این ویژگی های تکنیکی، می توان این بیماران را با اطمینان خاطر بیهوش کرده و برونکوسکوپی و دیلاتاسیون تنگی را انجام داد. استفاده نکردن از روش مناسب بیهوشی و برونکوسکوپی می تواند خطرات جدی و حتی مرگباری برای بیمار داشته باشد.

سابقه و هدف: وجود لوله تراشه یا تراکئوستومی برای مدت طولانی در داخل نای بویژه اگر همراه با لوله بینی معده ای باشد با عوارضی نظیر تنگی نای، فیستول نای به مری و فیستول نای- شریان بی نام همراه می گردد. این گزارش به معرفی مردی 22 ساله با تنگی نای و فیستول نای به مری بدنبال لوله گذاری طولانی مدت و روش درمان آن می پردازد که با بهبودی بیمار همراه بوده است. گزارش موارد: بیمار مردی 22 ساله است که بدلیل تصادف با حالت کوما، تحت لوله گذاری با لوله تراشه قرار می گیرد و تا 3 هفته به ونتیلاتور وصل می گردد. 10 روز پس از لوله گذاری بیمار تراکئوستومی می گردد. در طی این مدت تغذیه بیمار از طریق لوله بینی معده ای صورت می گرفت. با شروع تغذیه خوراکی، بیمار دچار سرفه همراه با هر بلع می شد. در برونکوسکپی، التهاب و تخریب مخاط تراشه در 3 سانتی 2 سانتی متر همراه با فیستول تراشه به مری در دیواره خلفی نای با تمایل به سمت چپ دیده شد. با توجه به - متری زیر طنابهای صوتی بطول 3 وجود تنگی نفس و تنگی نای، عمل جراحی برداشت بخش تخریب شده نای و آناستوموز دو انتهای نای با ترمیم فیستول نای- مری انجام شد. نتیجه گیری: در صورت بروز فیستول تراشه به مری، قضاوت صحیح، مراقبتهای قبل و بعد از عمل، در سرنوشت بیمار نقش تعیین کننده ای دارند. رساندن کالری مناسب به بیمار (از راه روده ای) و درمان همزمان تنگی نای در صورت وجود، رمز موفقیت در جراحی این بیماران است.

طی 5 سال (1378-1373) 89 بیمار مبتلا به تنگی تراشه یا قسمت ساب گلوت حنجره ناشی از لوله های داخل تراشه در بخشهای گروه جراحی توراکس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تحت درمان قرار گرفتند.بیماران شامل 27 نفر زن و 62 نفر مرد بودند. میانگین سنی 27.25 سال و سن بیماران از 3 تا 83 سال متغیر بود. علت اصلی نیاز به لوله گذاری در 56 بیمار تصادفات مختلف بود که منجر به صدمه مغزی و بیهوش شدن بیماران برای مدتی شده بود در 9 بیمار علت لوله گذاری استفاده از سموم مختلف به قصد خودکشی بود و در 24 بیمار علل مختلف نظیر تروما به قفسه سینه و شکم، جراحی قلب، سقوط از بلندی، میاستنی گراو، سندرم گیلن باره و اغمای دیابتیک وجود داشت. محل تنگی در 16 بیمار ناحیه ساب گلوت و تراشه و در 73 بیمار فقط در تراشه بود. علت مستقیم ایجاد تنگی در 69 بیمار کاف لوله تراشه، در 12 بیمار نوک لوله تراشه یا لوله تراکیاستومی، در 5 بیمار استومای تراکیاستومی و در 3 بیمار مخلوطی از اینها بود. 70 بیمار با رزکسیون و آناستوموز تراشه یا ناحیه ساب گلوت درمان شدند در این بیمار 73 عمل جراحی رزکسیون آناستوموز انجام شد. 19 بیمار دیگر با روشهای غیر جراحی نظیر لیزر، اتساع، برداشتن نسج گرانولاسیون با برونکوسکوپی، گذاشتن لوله T یا گذاشتن لوله تراکیاستومی بطور موقت یا دایم درمان شدند.به دنبال درمان 70 بیمار توسط عمل رزکسیون مشخص گردید که نتیجه نهایی در 52 نفر عالی (74.2%)، در 9 نفر خوب (12.8%) و در 6 نفر قابل قبول (8.5 درصد) بود. در 3 مورد عمل جراحی منجر به مرگ (4.2%) شد. در سه بیمار نیز که بعد از اولین عمل رزکسیون آناستوموز، دوباره دچار تنگی شده بود تحت عمل مجدد قرار گرفتند. در 19 بیماری که در درمان های غیر از رزکسیون و آناستوموز شدند نتایج بدست آمده در 9 نفر عالی (47.3%) و در 9 نفر قابل قبول (47.3%) بود و در یک مورد هم منجر به مرگ (5.2%) گردید. میانگین طول پیگیری بیماران 9.87 ماه (صفر تا 60 ماه) و در همه بیماران این پیگیری کامل بوده است.عمل جراحی رزکسیون و آناستوموز روش مناسب درمانی برای بیماران مبتلا به تنگی های تراشه و ساب گلوت به علت لوله گذاری است. در عده کمی از بیماران روشهای غیر از جراحی نظیر لیزر و اتساع نتیجه بخش است.

سابقه و هدف: انجام لوله گذاری تراشه با مکانیزم های مختلف باعث تخریب تراشه و ایجاد عوارض موضعی و در نهایت تنگی تراشه متعاقب لوله گذاری می شود. جهت درمان این بیماران دو روش وجود دارد یکی عمل جراحی End to End Anastomosis و دیگری روش جدید استفاده از Nd – YAG Laser که می تواند ضایعات ایجاد شده در داخل راه هوایی اعم از پرده کاذب (Web)، نسج گرانولاسیون و باند های فیبرو را تصحیح نماید و ضمن داشتن نتایج رضایت بخش و مناسب، باعث جلوگیری از صرف انرژی زیاد، کاهش روزهای بستری در بیمارستان و کاهش هزینه های بیمار می شود.مواد و روشها: این مطالعه بصورت آینده نگر وUncontrolled Clinical Trial  بر روی بیماران مراجعه کننده مبتلا به تنگی تراشه ناشی از لوله گذاری در فاصله سالهای 1378-1373 انجام شده است، تمامی بیماران در بدو مراجعه برونکوسکوپی شدند و کلیه بیمارانی که در آنها طول تنگی کمتر از 2 سانتیمتر و قطر لومن تراشه بیشتر از 5 میلیمتر و نوع ضایعه نسج گرانولاسیون بود، بطور اولیه جهت لیزر درمانی انتخاب شدند. افراد فاقد معیار فوق کاندید جراحی شدند که البته برای تعدادی از این افراد نیز به علل مختلف لیزر درمانی بکار گرفته شد. لیزر درمانی در اکثر بیماران با برونکوسکوپ فیبر اپتیک BF-TT202 و بیهوشی موضعی صورت گرفت. بجز آنهاییکه قطر آنهاییکه قطر لومن باقی مانده تراشه آنها 5-10 mm بود که با برونکوسکوپ رژید storze و بیهوشی عمومی انجام شد.یافته ها: از کل 32 نفر بیمار مراجعه کننده ، 25 نفر واجد معیارهای اولیه لیزر درمانی بودند که 22 نفر (88%) کاملا بهبود یافتند. در مورد 5 نفر دیگر نیز به علل مختلف لیزر درمانی بکار گرفته شد که نهایتا تعداد کل کسانیکه از لیزر درمانی بهره جستند به 30 نفر (93%) رسید در مجموع 23 نفر تنها با لیزر، 2 نفر تنها با جراحی و 7 نفر با کاربرد لیزر به همراه جراحی بهبود یافتند.نتیجه گیری و توصیه ها: این نتایج نشان می دهد که با تشخیص صحیح و دسته بندی درست بیماران می توان از لیزر درمانی در مورد بیمارانی که معیار های لازم را دارا هستند به عنوان یک روش مناسب درمانی استفاده کرد.

زمینه و هدف: با توسعه مراقبت های ویژه، تنگی تراشه از لوله گذاری به عنوان یک عارضه جدی ولی قابل پیشگیری مطرح است. هدف این بررسی، ارزیابی این تنگی ها در افراد سالمند از نظر تفاوت های موجود در علل، راه های درمانی، نتایج و پیش آگهی می باشد.مواد و روش ها: این بررسی به طور گذشته نگر، علل، انتخاب نحوه درمان و پیش آگهی این بیماران را از نظر سنی مدنظر و مورد مقایسه قرار داده است. این بیماران در یک مراکز ارجاعی طی مدت 13 ساله تحت درمان های متفاوت قرار گرفته اند (سال های 1373-1385).یافته ها: اینطور به نظر می رسد که افراد مسن بیشتر به علت بیماری های زمینه ای (تا تروما) نیاز به انتوباسیون می یابند و راه های درمانی نیز با توجه به شرایط بیمار محافظه کارانه تر بوده و پیش آگهی بیشتر وابسته بیماری های زمینه ای است.نتیجه گیری: در افراد سالمند در صورت وجود شرایط مناسب و با توجه به بیماری زمینه ای، درمان جراحی به عنوان درمان اصلی تنگی های تراشه مطرح است.

زمینه وهدف: تنگی تراشه یک بیماری سخت و تهدید کننده حیات است که شایع ترین علت آن عوارض متعاقب لوله گذاری تراشه بوده و درمان انتخابی آن جراحی ترمیمی تراشه می باشد. در مطالعات مختلف عوارض گوناگونی برای این جراحی عنوان شده است. در این مطالعه سعی شده تا نتایج و عوارض جراحی ترمیم تنگی تراشه انجام شده در مرکز جراحی توراکس بیمارستان الزهرا اصفهان، طی یک دوره 8 ساله مورد بررسی قرار گیرد.مواد و روشها: در این مطالعه توصیفی، پرونده کلیه بیمارانی که در سالهای 72-1380 در بخش جراحی توراکس بیمارستان الزهرا اصفهان تحت عمل جراحی ترمیم تنگی تراشه قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات جمع آوری شده شامل سن، جنس، علت تنگی، زمان ایجاد علایم، طول قطعه برداشته شده، عوارض بعد از عمل جراحی و میزان مرگ ومیر می باشد.یافته ها: از میان 97 بیمار مورد بررسی در 86% آنها تنگی تراشه متعاقب لوله گذاری بوده است. 22.7% از بیماران دچار عوارض بعد از عمل شدند که 14.5% عفونت زخم و 8.2% عود تنگی داشتند. در هر دو جنس این میزان مشابه هم به دست آمد.نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد که عوارض مطالعه حاضر بیشتر از دیگر مطالعات بوده است. به نظر می رسد علت این امر با نحوه برخورد با بیماران دارای تنگی تراشه در اورژانس بیمارستان الزهرا رابطه مستقیم دارد. توصیه نویسندگان این مقاله این است که به طور کلاسیک روی تراشه بیماران دچار استنوز، بوسیله برونکوسکوپی دیلاتاسیون صورت گرفته و پس از انجام مراقبت های لازم، بیمار در فرصت مناسب تحت عمل جراحی ترمیمی تنگی تراشه قرار گیرند.

زمینه: تنگی تراشه یکی از عوارض مهم ناشی از لوله گذاری داخل نای بوده و موجب تحمیل ناراحتی های جسمی و هزینه های فراوان درمانی در بیماران مبتلا می گردد. لذا پیشگیری از آن و یا درمان مناسب، در صورت لزوم، از اهمیت به سزایی برخوردار خواهد بود. بر همین اساس در این مطالعه به بررسی مبتلایان به این عارضه پرداخته ایم.روش کار: این مطالعه در قالب یک بررسی مشاهده ای توصیفی مقطعی بر روی 197 بیمار مبتلا به عارضه تنگی تراشه متعاقب لوله گذاری که طی سال های 1378 تا 1385 به بیمارستان مسیح دانشوری تهران مراجعه نموده بودند، انجام شد.یافته ها: میانگین سنی بیماران، 8/24 سال بود و 1/74 درصد را مردان و 9/25 درصد را زنان تشکیل می دادند. شایع ترین علل لوله گذاری داخل نای به ترتیب تروما و خودکشی با دارو محسوب می شدند. میانگین طول مدت لوله گذاری داخل نای، 76/17 روز بود و به طور متوسط، 8/32 روز پس از انتوباسیون، تنگی ایجاد شده بود. روش درمانی در 98 درصد بیماران، رزکسیون و دیلاتاسیون اندوسکوپیک ناحیه دچار تنگی و در 2 درصد از آنها، لیزردرمانی بود. میزان مرگ ومیر بیمارستانی تنها 5/0 درصد بود.نتیجه گیری: تنگی تراشه متعاقب لوله گذاری، با وجود مشکلات فراوانی که برای بیماران ایجاد می نماید، یک عارضه قابل پیشگیری بوده و نقش پرسنل بخش مراقبت های ویژه در این میان از اهمیت بسزایی برخوردار است.

مقدمه. ساب گلوت در اطفال تنگ ترین قسمت راه هوایی می باشد. شایعترین علت تنگی ساب گلوت ترومای ناشی از لوله گذاری تراشه می باشد. بسیاری از موارد تنگی ساب گلوت بدون علامت می باشد. این موارد هنگام برونکوسکوپی یا لوله گذاری تراشه بطور اتفاقی کشف می شوند، بدین ترتیب که برونکوسکوپ یا لوله تراشه بسیار نازک تر از معمول می تواند از ناحیه ساب گلوت عبور کند. تلاش مکرر جهت گذراندن برونکوسکوپ یا لوله تراشه از ساب گلوت ممکن است موجب بروز عوارض انسدادی راه هوایی در دوره پس از عمل شود که موضوع مورد بررسی در این پژوهش می باشد. روشها. کودکان کاندید برونکوسکوپی یا لوله گذاری تراشه طی سه سال از نظر وجود تنگی ساب گلوت و عوارض انسدادی راه هوائی در دوره بعد از عمل مورد بررسی قرار گرفتند. فراوانی عوارض انسدادی راه هوایی بین کودکان دارای تنگی و بدون تنگی ساب گلوت مورد مقایسه قرار گرفت.نتایج. از بین 2560 کودک مورد بررسی 14 مورد (0.5%) دارای تنگی ساب گلوت بودند که تمامی آنها دچار عوارض انسدادی در دوره پس از عمل شدند. 86% از این بیماران دارای سابقه لوله گذاری قبلی تراشه بودند. 9 نفر از این بیماران نیاز به لوله گذاری تراشه پیدا کردند که از این تعداد 2 نفر به علت اکستوباسیون اتفاقی فوت کردند و بقیه تراکئوستومی شدند. بحث. برونکوسکوپی یا لوله گذاری تراشه در بیماران دارای تنگی ساب گلوت تشخیص داده نشده مخاطره آمیز بوده و ممکن است موجب انسداد شدید راه هوائی بعلت ترومای مکانیکی ناشی از برخورد نوک برونکوسکوپ یا لوله تراشه با ناحیه تنگی گردد. بنابراین لازم است که در موارد مشکوک (سابقه قبلی لوله گذاری تراشه) در صورت احتیاج به عمل جراحی یا آندوسکوپی راه هوایی با احتیاط زیاد و توسط فرد مجرب برونکوسکوپی یا لوله گذاری تراشه صورت گیرد.